“Ey kent, ağır, karanlık nezleye tutulmuş, sen
 İster hâlâ uyuyadur yataklarında sabahın,
 Akşamın altın perdelerinde gez, istersen”
 
 Baudelaire
 
 
 
 Ey rezil başkent !
 
 Çirkin bakışların kadarsın.
 
 Varoşların bir de. Beklendiğini sanma, sokağında hummalı senin şu gerçeğin. Yine de aynı çöpleri kokarsın parmak izlerinde. Ve eş değer bir rezalet için uğraşı vermektesin. Bilmiyorsun elbet, nereden bileceksin? Kartallar ölümcüldür, gagalarındaki çirkinlikleri kadar.
 
 Hava mevsim dışı bir engizisyon denemesinde, tut ki eyledi park, dışından gelen söylemi. Ne yaparsın? Serçe o bildiğin serçe mi, sanıyorsun? Eylemine bak ve dışında kal yargı alanının.
 
 Hiç…
 
 Kanalizasyon kokmasını bilmediğinden değil inan, kokuna bulaşmak isteksizliğinden ağlar kanal. Retina, babanı duyar gibidir: Ben sana dememiş miydim; iş mühendislik istemez yani, pisliğini akıtmak için küçük bir eğim yeter.
 
 Hiç gittikçe bozulan bir gül görmüş müydün? Gözlerinin önündeydi hep ya. Ancak göz dikenden aşağıya inemez, takılır. Kimse tam olarak gülün kokuşmasının asıl olarak toprağından geldiğini bilemez. O göz boyamayı bilir. Rengi kan, kökünde ise lanet.
 
 Bunun için bir parka gidip, gülleri izlemelisin. Doğan gülleri, ölen gülleri ve bu elbet zaman ister. Bir de hayal kırıkları.
 
 Bir şey daha ister…
 
 Çirkin bakışlar ama bunu insana çekilişten çıkma serseri oluşlara yoruyoruz. "Homo Homini Lupus" (İnsan insanın kurdudur).
 
 Gerçi, nereden bileceksin sen ey rezil?
 
 ÇIRIL’ dan…
 

Ayvaşa

 Sürüyor…